Skała jest święta, gdyż mieszkają w niej bóstwa i duchy przodków. To właśnie oni, mityczni kreatorzy, zbudowali na niej świat w „Czasie Snu”, kiedy był on jeszcze bezkształtny i niezamieszkany. Tworzyli elementy krajobrazu takie jak rzeki, drzewa, wąwozy, góry czy kamienie, a także formułowali ludzi. Malowidła pokrywające ściany jaskiń przedstawiają zamierzchłe czasy naszego istnienia. Aborygeni z plemienia Anangu wierzą w te opowieści. Historię rozbudowywali o dodatkowe mity. Od tysięcy lat odprawiają totemiczne obrzędy. Czczą swoich przodków i twierdzą, że nie wolno ich niepokoić, a w szczególności poprzez wchodzenie na szczyt.

 

Te mity, a także nieszczęśliwe i tajemnicze wypadki spowodowały jednak, że wokół Uluru wybuchła afera. Ludzie zaczęli podejrzewać skałę o rzucanie klątw i przypisywać jej tajemne moce. Ale po kolei…

Wszystko zaczęło się w 1872 roku. Wówczas brytyjski podróżnik Ernest Giles odkrył skałę i nadał jej nową nazwę, „Ayers Rock”, na część Henriego Ayersa, premiera Australii Południowej. W 1987 roku obiekt wpisano na listę światowego dziedzictwa UNESCO, a góra zyskała międzynarodową sławę.

 

Turyści masowo wdrapywali się na nią, lecz nie wszyscy wracali z wędrówki. Kilkadziesiąt osób zginęło, i początkowo przyczyn dopatrywano się w śliskiej nawierzchni piaskowca oraz upałach przekraczających czterdzieści stopni Celsjusza. Potem pojawiły się argumenty irracjonalne, jak klątwa i zemsta duchów. Mówiono także, że tragiczny los spotkał turystów, którzy zabrali do domów kamienie ze świętej góry Aborygenów. Gdy wieść o ich pechu rozeszła się po świecie, ludzie zaczęli odsyłać pamiątkowe okruchy skalne wraz z przeprosinami. Rdzenni mieszkańcy Australii nie potwierdzili jednak istnienia klątwy.

26 października 2019 roku wejście na szczyt góry zostało zamknięte.

 

Uluru otrzymuje ode mnie kolor zielony, który symbolizuje naturę oraz siłę