Część imigrantów zsuwa się po metalu i spada na szyny już w trakcie wskakiwania. Giną bądź miażdżą sobie ręce lub nogi. Reszta walczy o życie na dachu. „La Bestia” nie zatrzymuje się, jedzie za dnia i w nocy, łącznie 2400 kilometrów. Trasa wiedzie poprzez góry, pustynie i lodowate wyżyny. Trzeba przetrzymać żar, mróz, śnieg, wielogodzinne ulewy, kołysanie wagonów oraz ogromny huk.

 

Uciekinierzy nie powinni spać, pod żadnym pozorem. Dlatego, że mogą zostać strąceni przez gałęzie drzew lub współpasażerów, którzy nie wytrzymują głodu, pragnienia i wyczerpania. Po drugie mogą stać się ofiarami przestępców, którzy ich okradną, zgwałcą lub porwą.

 

Na dachu pociągu roi się od gangów, handlarzy narkotyków, mafii. Bo imigranci są łatwym łupem. Słabi, podróżują bez dokumentów, za to z gotówką potrzebną do kupienia nielegalnego przejazdu przez granicę. Nazywają ich „Bezimiennymi”, czyli ludźmi bez tożsamości, których nikt nie szuka. Rocznie znika ich ponad 10 tysięcy. Są z Gwatemali, Hondurasu, Salwadoru, Kostaryki… Uciekają przed biedą i przemocą, licząc na lepsze życie w innym zakątku Ziemi.

 

„Bezimiennym” przyznaję kolor czerwony przeplatany czernią. Barwy symbolizują gwałty i zdradę, ale także walkę i powstanie.