W Państwie Faraonów sprawa była prosta. Rzeka należała do Egipcjan, gdyż otrzymali ją od bogów. Każdego roku bóstwo Hapi, zwane „Panem Rzeki Niosącej Życie”, wychodziło ze swej jaskini i pokrywało ziemię żyznym mułem. W praktyce Nil wzbierał z powodu etiopskich monsunowych deszczów, a także topniejących śniegów, które zasilały jego dopływy (w szczególności rzekę Atbarę oraz Nil Błękitny). Latem Nil zalewał pobliskie tereny, a ustępując przygotowywał podłoże pod uprawy. Dzięki tym cyklom rozwijało się życie.

 

W XIX wieku rzekę na wyłączność podporządkowali sobie Brytyjczycy. Podpisali traktaty z innymi krajami kolonialnymi i wybudowali tamę w pobliżu Asuanu. Ta, zatrzymując wodę, umożliwiała im regularne nawadnianie pól bawełny, dostarczanej do zakładów włókienniczych w Anglii.

 

W 1929 roku Egipt i Sudan podzieliły wody Nilu między sobą. Umowę przedłużono w roku 1959. Do rozmów nie zaproszono jednak innych krajów leżących nad rzeką, więc nie otrzymały one ani kropli.

W latach 1960 -1970 Egipt wybudował drugą tzw. Wysoką Tamę. Utworzono sztuczny zbiornik wody tj. Jezioro Nasera, który zabezpiecza kraj na wypadek suszy. Uruchomiono także elektrownię wodną. Tama zatrzymała nie tylko powodzie, ale również osady fluwialne. Nastąpiło jałowienie i erozja gleby, wzrosło zasolenie pół delty oraz zanieczyszczenie środowiska nawozami sztucznymi i pestycydami.

Lecz dzisiaj Egipcjanie mają poważniejszy problem…

 

W lutym 2022 roku na Nilu Błękitnym w Etiopii uruchomiono Wielką Tamę Etiopskiego Odrodzenia. To największa zapora hydroelektryczna w Afryce, której wartość przekracza pięć miliardów dolarów. Egipt obawia się katastrofy gospodarczej i ekologicznej. Osiemdziesiąt pięć procent wód Nilu pochodzi właśnie z Etiopii. Według wyliczeń ekspertów z Kairu projekt może doprowadzić do utraty sześćdziesięciu siedmiu procent powierzchni rolnej w kraju w wyniku pustynnienia. Dlatego władze Egiptu przeciwne są inwestycji. W 2020 roku amerykański prezydent Donald Trump podjął się mediacji, czym jeszcze bardziej rozgrzał atmosferę. „Skończy się tym, że Egipcjanie wysadzą tę tamę w powietrze. Mówię to głośno i jasno – oni tę tamę zbombardują” – stwierdził. Próby szukania porozumienia wciąż jednak trwają.

Nil przepływa przez osiem afrykańskich państw: Egipt, Sudan, Sudan Południowy, Burundi, Ugandę, Tanzanię, Rwandę oraz Etiopię. Rzeka ma długość 6650 kilometrów.

 

Rzece Nil przyznaję kolor czerwony, który jest symbolem życia, potęgi i obfitości.