Zło istnieje i od zarania dziejów szuka sposobów, aby przejąć kontrolę nad światem

Zło istnieje i od zarania dziejów szuka sposobów, aby przejąć kontrolę nad światem

Iwona Gajda powraca z nowym cyklem pt. “Granice Ziemi”, którego łącznikiem z poprzednim “Raport Ziemia” staje się Neo. Tym razem autorka nurkuje nieco głębiej we współczesną cywilizację z bogatą, niechlubną historią Meksyku, Indii i Kanady. Znów dowiadujemy się, jakiego okrucieństwa dokonywał człowiek wobec bliźniego. Zło zagościło w ludzkości na dobre i nie chce odpuścić. Czy Neo zdoła uratować świat od zagłady? Czym jest wolność? Na te oraz inne pytania odpowie autorka.

Neo-człowiek i Neo-duch – kim są te dwa byty w Granicach Ziemi? Z czym tym razem musi się zmierzyć bohater?
 
Iwona Gajda: Neo symbolizuje człowieka, jego cielesność i duchowość. Obie te natury, choć wzajemnie się uzupełniają, to jednak dążą do zaspokojenia innych potrzeb. Dlatego nasze wnętrze jest złożone, często rozdarte i niezaspokojone.
 
Neo-człowiek szuka miłości idealnej, lecz zbudowanej z krwi i kości. Podąża za zmysłami, ufa im. Ale jego wędrówka nie jest łatwa, bo życie go rozczarowuje i rani. Jedyna kobieta, którą kochał, nie żyje, a on, przygnieciony tęsknotą, próbuje poukładać sobie świat i na nowo odnaleźć sens życia. Wraz z nim trzeźwo patrzymy na rzeczywistość, ale równocześnie dostrzegamy ulotność oraz kruchość naszego istnienia.
 
Tymczasem Neo-duch wprowadza nas w obszar mistycyzmu. Bohater podąża za wartościami wyższego rzędu. Chce dobra dla Ziemi. Zostaje oddelegowany przez Ducha OZZ do zniszczenia Rubonu, czyli świata utkanego z przekonań i przesądów ludzi żyjących na przestrzeni dziejów. Ich wielkich ideologii, religii, a także wartości pokoleniowych. Wraz z Neo-duchem przesuwamy się tunelem czasoprzestrzeni i poznajemy historię narodów. Wchodzimy również do głębin naszego wnętrza i odkrywamy skrywane w nim tajemnice.
 
Tym razem przenosi Pani czytelnika do krain z tradycją sięgającą dalszych wieków. Skąd pomysł na wybór tych krajów i poddanie ich pod ocenę?
 
W Granicach Ziemi przedstawiam przeszłość i teraźniejszość Meksyku, Indii oraz Kanady. To kraje z bogatą i bolesną historią, która odcisnęła piętno na współczesnych mieszkańcach tych ziem. Dawne traumy żyją nie tylko w ich pamięci. One są częścią mentalności tych ludzi, jak i wyznawanych przez nich wartości. W praktyce oznacza to, że tworzą nasz obecny świat. Wszyscy bowiem przemieszczają się po terytorium Ziemi i mieszają między sobą.
 
Jednak kraje opisane w “Raporcie Ziemi” również posiadają głębokie tradycje. Proszę zauważyć, że australijscy Aborygeni stworzyli zręby swojej cywilizacji już pięćdziesiąt tysięcy lat temu. Chińska kultura rozwinęła się w czasach neolitu, a losy narodu Izraela sięgają drugiej połowy XIII wieku p.n.e. Natomiast Argentyna i Stany Zjednoczone przez kilka tysięcy lat były zamieszkiwane przez Indian.
 
Wybrałam te kraje, gdyż są ciekawe i tworzą nasz dzisiejszy świat. Przedstawiam fakty, obrazuję, ale ocenę pozostawiam czytelnikom.
 
 
Poprzedni cykl liczył aż pięć tytułów, a teraz zakończyła Pani na trzech. Dlaczego?
 
Fabuła “Granic Ziemi” nie wymagała większej ilości części.
 
Czego możemy dowiedzieć się o ludziach z tego cyklu? Czego dowiedziała się Pani sama?
 
Poznamy ich losy, poczujemy ich emocje, przez co staną się nam bliżsi. Chociaż żyjemy w różnych częściach świata i dzieli nas tak wiele, to jednak jako ludzie doświadczamy podobnie. Kochamy, cierpimy, tęsknimy, boimy się… Jesteśmy zniewalani lub zniewoleni, zmagamy się z wojnami, kataklizmami, przemocą czy niesprawiedliwością. Po napisaniu tej serii z większą pokorą zaczęłam postrzegać swój los.
 
Jakie zadania stoją przed Neo w “Granicach Ziemi”?
 
Zło istnieje i od zarania dziejów szuka sposobów, aby przejąć kontrolę nad światem. Niektórzy ludzie przesiąkli nim i pod płaszczykiem różnych ideologii, szerzą nienawiść oraz pogardę. Ziemskie duchy wchłonęły ich truciznę. W naszej atmosferze zbudowały świat matni, zwany Rubonem. Po co? Żeby nikt nie wiedział, co jest prawdą, a co fałszem. Aby zło mogło się ukryć pod przebraniem dobra. Neo ma zniszczyć ten świat, zdemaskować go. Wprowadzić złe duchy do Czarnej Otchłani i uratować pozostałe.
 
Czym tym razem zaskoczy Pani czytelników?
 
Faktami i postawą ludzi. Pokazuję, jak wiele osób cierpiało i nadal cierpi, a mimo wszystko nie przestają wierzyć w lepsze jutro.
 
 
Co oznacza dla Pani tytuł cyklu? Czym są te “Granice Ziemi”? Jak w ogóle interpretuje Pani słowo granica?
 
Granice zostały stworzone przez ludzi po to, by ich chronić i łączyć, ale także dlatego, aby móc ich kontrolować i zniewalać. Stały się więc symbolem władzy oraz siły. Dlatego są wiecznie łamane, przesuwane, niszczone… Mam tutaj na myśli podziały zarówno terytorialne, jak też społeczne. W konsekwencji granice jednych wzmacniają, a innych upadlają. Najgorsze jest to, z jaką łatwością są przez nas przyswajane, tworząc blokady w umysłach. Właśnie tam, w naszych głowach są one umacniane, co sprawia, że zamykają człowieka na dobro.
 
W “Granicach Ziemi” opisuję je wszystkie. Wskazuję także na jedną, która jest poza zasięgiem ludzi. To granica śmierci, przez którą każdy musi przejść, prędzej czy później, oraz powrócić do świata, z którego przyszedł.
 
Tytuły poszczególnych książek z cyklu to “Bezimienni”, “Niedotykalni” i “Ocaleńcy”. Na czym polega ich wieloznaczność?
 
Z jednej strony tytuły nazywają ludzi skrzywdzonych przez los. Bezimiennych, uciekających przed biedą i przemocą na dachu pędzącego pociągu La Bestia. Niedotykalnych, znoszących dyskryminację i podłość ze strony swoich rodaków tylko dlatego, że urodzili się w takiej, a nie innej rodzinie. Ocaleńców, czyli tych, którzy przeżyli piekło systemu Residential Schools, a ich traumy przenoszone są na następne pokolenia.
 
Jednak każdy z tytułów ma jeszcze inne znaczenia. Wskazuje na ludzi, którzy odpowiedzialni są zło tego świata. Są bezimienni, ponieważ ukrywają swoją prawdziwą naturę pod maską bądź anonimowym głosem i w ten sposób szerzą nienawiść. Są mali, choć czasami posiadają znaczne kompetencje. Tchórzliwi, pomimo że oceniają i wydają wyroki. Niedotykalni oznaczają bezkarnych i bezpiecznie osadzonych w realiach naszego świata. Dlatego nie mogli być opisani wprost. Ocaleńcy natomiast symbolizują tych, którym udało się rozpocząć nowe życie. Mimo wszystko.
 
Jak przedstawiona jest moralność w Pani książkach? Na czym ona polega?
 
Obserwując nieznane nam kultury, prawa i normy społeczne, niejednokrotnie odczuwamy wewnętrzny opór. Przechodzimy przez całe spektrum emocji. Niedowierzanie, bunt, złość, bezradność, zwątpienie w dobro świata. Trudno nam pojąć mentalność ludzi, którzy, zgodnie z naszą – Europejczyków – wiedzą i odczuciami, czynią źle. Ranią innych, wynosząc na piedestały wartości, które dla nas nie mają znaczenia, są wręcz absurdalne. Moralnie nie akceptujemy ich postępowania, ale też automatycznie rozgrzeszamy siebie. Podświadomie uważamy się za tych lepszych. Taka jest pułapka tego świata. Staram się ją pokazać. Zależy mi, aby czytelnik ją poczuł. Fabułę przeplatam czynami i decyzjami, które w jednej sytuacji potępiamy, w innej zaś – rozgrzeszamy. Chcę milczenia i pokory.
 
 
Jak nie poddać się fałszywej moralności? Co musimy zrobić jako ludzie, aby zachować godność i człowieczeństwo w stosunku do słabszych?
 
Wyzbyć się pychy.
 
Czy “Granice Ziemi” mogą pomóc nam uzyskać odpowiedź na odwieczne pytanie: Kim jesteśmy?
 
Liczę, że tak. Przynajmniej niektórym osobom. Tym, które poszukują odpowiedzi, a jednocześnie odpowiada im tego typu formuła przekazu.
 
Przez cykl przewija się nieustannie motyw wolności. Jak Pani rozumie ten stan?
 
Jako możliwość wyboru. Wejścia i wyjścia, osobistego przyzwolenia i zakazu. Jak to wygląda w praktyce? Każda decyzja wiąże się z konsekwencjami, zarówno tymi przyjemnymi, jak i nieprzyjemnymi. Trzeba zatem wybrać pakiet. Można zostać, na przykład, złodziejem, ale wówczas ucieknie się z łupem albo trafi do więzienia. Podobnie rzecz ma się z relacjami międzyludzkimi. Można być fałszywym człowiekiem, ale wówczas raczej nie znajdzie się prawdziwego przyjaciela. Tak jest we wszystkich sferach życia. Trzeba wiedzieć, czego się chce, a wolność umożliwia dokonywanie wyborów.
Podprogowo zadaje Pani pytania o sens ludzkiego życia. Czym jest on dla Pani jako kobiety?
 
Kobiety nie mają łatwo we współczesnym świecie. Opisałam ich tragiczną sytuację w Indiach, Meksyku, Argentynie czy Izraelu. Lecz krajów, w których są dyskryminowane, wykorzystywane bądź bite, jest znacznie więcej. Na takie traktowanie przyzwala tam prawo, religia oraz normy. Tam kobieta nie znaczy praktycznie nic. Ból ściska gardło i serce. Chciałoby się im jakoś pomóc, ale jak? W Europie Zachodniej, ledwie dotykamy tych problemów. Choć przyznaję, że niektóre sytuacje też wołają o pomstę do nieba. Cóż, trzeba walczyć o prawa kobiet. Musimy sobie pomagać wzajemnie.
 
Który z tych krajów rozczarował Panią najbardziej i dlaczego?
 
Przyznam, że państwa te nie były mi obce. Wcześniej wiele o nich czytałam, znałam życiorysy niektórych osób, sytuację ekonomiczną… Każdy z nich ma swoje jasne oraz ciemne strony. Dlatego żaden tak naprawdę mnie nie rozczarował.
 
Gdyby mogła Pani cofnąć czas i wędrować tak, jak Neo, co zmieniłaby Pani na świecie?
 
Na szczęście nie mam tej władzy i nie muszę podejmować tak trudnych decyzji. Jednak praktyka pokazuje, że ludzie inaczej zachowują się, gdy teoretyzują niż w chwili podejmowania decyzji. Inaczej postrzegają rzeczywistość i priorytety.
 
Dziękuję za poświęcony mi czas.

Meksyk

Indie

Kanada

Udostępnij wpis na:

Pisząc, wyrzucam z siebie emocje

Pisząc, wyrzucam z siebie emocje

Iwona gajda - o podróżach

W 2021 roku otrzymała wyróżnienie “Strong Women in IT 2021 – Global Edition”, klasyfikujące ją do grona 195 kobiet z całego świata, które znacząco wpłynęły na kształt branży nowych technologii. Ukończyła studia magisterskie oraz doktoranckie z zakresu zarządzania i marketingu na Uniwersytecie Ekonomicznym w Katowicach. W swoich książkach opisuje i interpretuje rzeczywistość. Łączy fakty, trendy oraz postawy ludzi. Autorka opowiadań i książek pogranicza różnych gatunków literackich, łączących elementy fantastyki, literatury naukowej, reportażu, bajki oraz powieści. Zapraszam na wywiad z autorką na temat jednego z ważniejszych cyklów literackich “Raport Ziemi”.

Kim jest Iwona Gajda jako człowiek i autorka?
 
Iwona Gajda: Słowo “człowiek” dużo znaczy, wiele w sobie zawiera. W nim jest: dobro i zło, miłość, ból, bunt, a także odpowiedzialność. Wszystkiego we mnie jest po trochu. Nawet wtedy, gdy życie próbuje poskromić, nakładając etykietę: żony, matki, babci, menadżera, pisarza… Nie mam ram.
 
Skąd wziął się pomysł na pisanie? Co było impulsem? Dlaczego Pani pisze?
 
Pisząc, wyrzucam z siebie emocje. Dobre i złe. Dzięki temu czuję się wolna. Mogę dotykać swojego ‘ja’, które dryfuje gdzieś pomiędzy jawą i snem. Wyobraźnia nie ma granic, dlatego ją kocham. Zaczęłam pisać w szczenięcych latach: wiersze, listy, opowiadania, książki. Podczas studiów współpracowałam z dziennikami ogólnopolskimi. Kilka lat intensywnej praktyki z rasowymi redaktorami było dla mnie niezłym doświadczeniem, dzięki któremu udoskonaliłam warsztat.
 
Jednak po studiach wciągnęła mnie praca zawodowa. Przez 25 lat spod mojego pióra (a raczej klawiatury) wychodziły biznes plany i teksty merytoryczne o nowych technologiach, gospodarce oraz biznesie. To był bardziej profesjonalizm zawodowy niż wolność pisania. Dawną pasję obudziła we mnie niezwykła artystka i malarka p. Barbara Gulbinowicz. Dwa lata temu podczas jej wernisażu znowu popłynęłam wyobraźnią do świata magii. Trochę zachłysnęłam się jej sztuką i tak historia zatoczyła koło…
 
Jeden z Pani cyklów nosi tytuł “Raport Ziemi”. O czym Pani raportuje do nas – ziemian, ludzi?
 
Człowiek XXI wieku dysponuje ogromem informacji. Praktycznie rzecz biorąc, każdego dnia jest bombardowany nowymi faktami, liczbami, raportami. W konsekwencji postrzega rzeczywistość jakby przez lustro. Trochę zniekształconą i niewyraźną. Czasem nie potrafi wyłuskać tego, co najbardziej istotne dla niego, dla innych i dla świata. To niebezpieczny stan, gdyż prowadzi do alienacji i zobojętnienia na sprawy ludzkości w ogóle. A przecież zarówno człowiek, jak i Planeta muszą żyć.
 
“Raport Ziemi” to przedstawienie problemów, z jakimi borykają się ludzie współcześni w różnych zakątkach świata np. w Izraelu, Stanach Zjednoczonych, Australii, Argentynie czy Chinach.
 
Uważam, że próba zrozumienia człowieka innych kultur to jedyna droga do ocalenia nas i tej planety. Powinniśmy rozbudzać w sobie empatię i koncentrować się na budowaniu, a nie destrukcji.
 
W książkach zabieram czytelnika w podróż. Wprowadzam go na terytorium danego państwa. Chcę, aby przeżył wspaniałą przygodę, ale i zrozumiał historię tego miejsca, która niczym gen przetrwała w każdym człowieku danej społeczności. Pozwalam czytelnikowi rozmawiać z królami, cesarzami i zwykłymi ludźmi. Jednocześnie skłaniam go do myślenia i podważam jego dotychczasowe “werdykty”, dawkując informacje. Tym samym przeprowadzam go przez jego własne wnętrze.
Każda książka to inna opowieść, historia, państwo. Skąd zaczerpnęła Pani inspirację, wiedzę i informacje do napisania aż 5 książek? Ile czasu Pani to zajęło?
 
Tych historii i państw jest znacznie więcej. W zeszłym roku wydałam pięć książek z cyklu “W drodze do siebie”, w tym roku osiem (w tym trzy z cyklu “Papierówki”). Właśnie piszę następną serię, która ma być kontynuacją “Raportu Ziemi”. Proszę zwrócić uwagę na fakt, że te książki nie są długie. Niemal wszystkie mają podobną ilość stron i przeczytanie jednej zajmuje około 2,5 godzin. Myślę, że to pisanie bierze się z pasji poznawania człowieka i świata.
 
Od dzieciństwa pochłaniałam książki biograficzne, praktycznie jedną za drugą, które przecież osadzają ludzi w miejscu i przestrzeni. Delektuję się filozofią i uwielbiam podróże. Natomiast sam warsztat pracy jest nieco innym zagadnieniem. Bez umiejętności analitycznego myślenia i wytrwałości nie stworzyłabym tak wielu historii. Tutaj z pomocą przyszła mi praktyka zawodowa. Przez 25 lat zdążyłam napisać kilkaset biznes planów, dotyczących nowych technologii. Trzeba było szybko pozyskiwać informacje z wielu źródeł, przetwarzać je i prawidłowo wnioskować. Biznes jest bezwzględny, weryfikuje brutalnie.
 
Pisze Pani o zagładzie, o ofiarach, oprawcach, a wszystko to w oparciu o przeszłość. Nie są to jednak subtelne relacje, ale nie znajdziemy tam też odpowiedzi wprost na zadane pytania. Jakby Pani zwracała się do czytelników: “nie wiem, a Wy wiecie?”.
 
Traktuję czytelnika bardzo poważnie. Dlatego pozwalam mu doświadczać i wyciągać wnioski. Moim zadaniem jest przekazanie mu wiedzy, w sposób lekki, przejrzysty i kompleksowy. A że historia nakreśliła tak brutalne krajobrazy, to już inna kwestia. Rzetelność pisarska nie pozwala mi na to, aby trudne i mroczne okresy danej cywilizacji czy narodu zamieść pod dywan. Nie pozwala mi stworzyć sielankę tam, gdzie jej nie było. Konsekwencje tych, często okrutnych, czasów, widzimy przecież dzisiaj. W mentalności współczesnego człowieka, w jego sposobie pojmowania świata i kształtowania wartości.
 
Pyta Pani, dlaczego “nie wiem” i dlaczego zmuszam czytelnika do refleksji. Proszę zauważyć, że nikt na świecie nie jest obiektywny. Zawsze filtruje rzeczywistość przez pryzmat własnych doświadczeń i przekonań. Jakkolwiek by się starał, bez względu na zasoby wiedzy, którą posiada i trafność dokonywanych spostrzeżeń. Również ja, nie pretenduję do roli wszechwiedzącej Pythii. Nie wiem, skąd wzięło się zło. Choć doskonale rozumiem, że człowiekiem targają różne namiętności. Jest w nim pęd do władzy, potrzeba miłości i nieskończony rezerwuar strachu. Moim zadaniem jest przekaz, a czytelnika wyciągnięcie własnych wniosków.
 
Kim jest Neo? Jaką pełni funkcję?
 
Neo uosabia cielesną i duchową stronę człowieka. Ta pierwsza wydaje się bardziej oczywista i namacalna. Nasze ciało, wraz z psychiką, żyje w określonej czasoprzestrzeni. Domaga się zaspokojenia swoich potrzeb. Amerykański psycholog, Abraham Maslow opisał ich całą hierarchię, powstało wiele prac na ten temat. Neo-człowiek odczuwa wszystkie potrzeby. Kocha, tęskni, jest głodny i czasem sfrustrowany. Przeprowadza czytelnika przez problemy współczesnego świata. Na przykład pokazuje zanieczyszczone, zdegradowane środowisko czy bezwzględność i brutalność, z jaką działają gangi, czy organizacje przestępcze. Jego oczami oglądamy obecną sytuację gospodarczą, polityczną, a także pandemiczną danego kraju. Neo-człowiek jest taki, jak my. Ma swój indywidualizm, ale i wiele cech wspólnych nam wszystkim.
 
Neo-duch dotyka mistycznej strony człowieka. Wprowadza czytelnika do innej czasoprzestrzeni. Wypełnionej niezmierzoną ilością energią, miliardami galaktyk i wszechświatów, do których odwołuje się mechanika kwantowa. Nie rozumiemy tego świata. Boimy się go, ale i pokładamy w nim także nadzieję przyszłego życia. Niektórzy ludzie czują tę niezbadaną i pozaziemską energię. Mistyczny świat, w którym żyje Neo-duch przypomina czasami mitologie, tworzone przez niektóre religie monoteistyczne, gdyż odwołuje się do wartości dobra i zła. Jednak Neo-duch i jego świat jest ponad nimi. Nie polemizuje z mitologiami stworzonymi przez człowieka. Jego zadaniem jest przeprowadzenie nas przez historię danego państwa, a także przez nasze wnętrze. Danie nam nadziei.
Czego boi się Neo?
 
Neo-człowiek wyrósł się w środowisku uczniów wielkich mistrzów klasztoru Shaolin. Doskonale opanował sztuki walki Kung Fu, zna też religie i filozofie wschodu. Większość życia spędził jednak w Stanach Zjednoczonych, asymilując się z amerykańską kulturą, jej wzorcami i wartościami. Jest inteligentny i odważny. Nie cofa się przed trudnymi wyzwaniami.
 
Neo-duch ma wysoką pozycję w świecie mistycznego Androrodu. Delegowany jest przez Ducha OZZ, stwórcę i najważniejszego ze wszystkich, do wypełniania specjalnych misji. Posiada duże moce i uprawnienia, dzięki którym może sprostać najtrudniejszym zadaniom.
 
Obie te połowy tworzą jedną, silną postać. Zorientowaną na kreację dobra, pełną troski o człowieka i losy Planety.
 
Jakie znaczenie w tym cyklu ma motyw wędrówki i poszczególne przystanki?
 
Nasze życie jest ciągłą wędrówką. Od chwili urodzenia, aż po śmierć. A być może i dalszą, poprzez mistyczny świat, którego nie znamy. Ta droga nie jest często “usłana kwiatami”. Znajduje się na niej wiele różnych etapów oraz przeszkód, które trzeba pokonać. Wiele z problemów można rozwiązać, niektóre “zdarzenia losu” musimy zaakceptować. Nie można inaczej. Łącząc nasze człowieczeństwo z duchowością, wiarą – jesteśmy wstanie przezwyciężyć wszystkie trudności i poczuć sens, a nawet szczęście naszego istnienia.
 
W książkach wędrujemy razem z Neo. Widzimy go w różnych sceneriach i okolicznościach, często dramatycznych. Obserwujemy, w jaki sposób pokonuje problem/ból, a także konsekwencje tych wydarzeń dalej. Na przykład Neo-człowiek przeżywa śmierć bliskiej osoby, a potem Neo-duch spotyka ducha tejże osoby w świecie Androrodu.
 
Czym są duchy Androrodu? Czy ich obecność oznacza dla Pani nadzieję? A może wiąże się z zupełnie innymi uczuciami, emocjami? Jakimi?
 
Duchy Androrodu zostały przeze mnie spersonifikowane. Nadałam im cechy ludzkie, dzieląc je na złe i dobre. Przy czym “dobro” traktuję jako działanie na korzyść drugiego człowieka, a zło – na jego szkodę.
Prowadzi Pani z czytelnikami pewną grę, ponieważ wprowadza Pani do fabuły fakty historyczne. Wielu może pomyśleć, że jest Pani podróżniczką albo historykiem, a tymczasem pisze Pani z pasji i nie dla wszystkich. Dla kogo są te książki? Jak definiuje Pani ich odbiorców?
 
Oj! Myślę, że zdecydowana większość pisarzy przenosi czytelników do czasów i miejsc, w których nie było im dane żyć. Nie byli też z wykształcenia historykami, a ich pracą zawodową nie było podróżowanie. Wiedza nie jest zarezerwowana dla osób, które studiują dany kierunek. Zresztą, biorąc pod uwagę ilość istniejących obecnie dziedzin i specjalizacji, to nikt z największych pisarzy wszech czasów nie spełniłby wskazanych przez Panią kryteriów.
 
Informacje zawarte w książkach pochodzą z wielu wiarygodnych źródeł. Praktyka dziennikarska i zawodowa nauczyła mnie weryfikować dane. A co się tyczy odbiorców, to mam nadzieję, że książki zostaną dobrze przyjęte zarówno przez ludzi młodych, jak i starszych.
 
Dla mnie są to książki o mechanizmach przemocy, o relacjach międzyludzkich o prawdzie o człowieku. Jakby trzeba było wytykać ludziom i mówić “zobaczcie, co robicie ze sobą i z naszą planetą”. Czy to ma sens?
 
Czasami warto spojrzeć na własne życie z różnych perspektyw. Choćby po to, aby zastanowić się nad tym, czy podążamy we właściwym kierunku. Jeśli nasze życie jest pasmem problemów i zmartwień, to może trzeba nad sobą popracować, coś skorygować.
 
Podobnie jest ze światem. Mnóstwo było cywilizacji, mocarstw, dyktatorów, kultur, religii etc. Powstawały i upadały. Czasami trzeba docenić historię, za lekcje których nam udziela. Niektóre mechanizmy powtarzają się od tysięcy lat. Być może ludzkość jest w miejscu newralgicznym. Rozpędza się w kierunkach, które wymykają się spod kontroli, a prowadzą do destrukcji. Może powinniśmy przyjrzeć się, jak wygląda nasza planeta oraz nasze wartości i zacząć działać. Jesteśmy cywilizacją globalną, połączoną wielopłaszczyznowo m.in. kapitałowo, ekonomicznie, politycznie, ekologicznie, czy migracyjnie. Jeśli nie zareagujemy teraz, to wkrótce może być za późno.
 
W Pani książkach nie brakuje odniesień do aktualnych wydarzeń, w tym również do pandemii. Czym ona dla nas jest? Czym jest dla Pani?
 
Pisząc, odwołuję się do aktualnej sytuacji gospodarczej, politycznej i ekonomicznej danych państw. Każde z nich zmaga się z własnymi, specyficznymi problemami, ale i takimi, które wykraczają poza granice kraju. Mają charakter globalny i konieczna jest współpraca międzynarodowa, by je rozwiązać.
 
Należy do nich m.in. terroryzm, bieda, brak wody, pożywienia, konflikty zbrojne, polityczne, religijne, migracje, zatrute powietrze. Dzisiaj do nich doszła pandemia. Uważam, że jest ona okresem próby dla wszystkich ludzi, również dla mnie. Czasem refleksji, analizy i szansą na korektę życia.
Czy dzięki historiom zawartym w “Raporcie Ziemi” możemy się przetestować?
 
Książki zawierają wiele danych historycznych oraz dotyczących aktualnej sytuacji na świecie. Na pewno mogą być testem wiedzy. Z drugiej strony informacje dawkowane są w taki sposób, by czytelnik mógł zmieniać perspektywy patrzenia. Nie osądzał, lecz rozumiał.
 
Wierzy Pani, że autorzy mają szczególny wpływ na człowieka, mają wgląd na rzeczywistość?
 
Istnieje bardzo wiele teorii na temat tego: kto, co i w jaki sposób kształtuje nasze poglądy. Nie chcę z nimi polemizować.
 
Czy jest dla nas nadzieja na lepsze jutro?
 
Tak. Jest nią miłość. Ona wyzwala dobro w człowieku.
 
Ma Pani rację  jest bardzo ważna. Dziękuję za poświęcony mi czas. 

Chiny

USA

Izrael

Argentyna

Australia

Udostępnij wpis na: