W świecie „Hologramowego świata II” myślenie bowiem objawia się jako proces stały wobec ciała i emocji, a jednocześnie jako instrument, który łatwo przejmuje władzę nad ogółem doświadczenia. Autorka zwraca uwagę na kulturowe i obywatelskie źródła myśli, wskazując, że nie są one w pełni indywidualne ani samodzielne, lecz zanurzone w wspólnych narracjach, systemach wierzeń i traumach.

Szczytem tej przemiany jest widoczny zwrot ku sercu. Staje się ono centrum spajającym ciało, emocje i decyzje, alternatywnym ładem wobec panowania umysłu. Powrót do świata nie oznacza odwrotu od rozumowania, lecz odzyskanie wobec niego dystansu. Myśli nie zanikają, ale przestają określać tożsamość. Autorka proponuje czytelnikowi metafizykę opartą na istnieniu, koordynacji i ostatecznie na wyborze, a nie na kontroli i narracji ego.

Język książki jest poetycki i rytmiczny.. Powtórzenia, dialogi z myślami i gęsta metaforyka oddają doświadczenie umysłu przeładowanego wewnętrznym monologiem. To styl wymagający, który może być niezrozumiały, lecz pozostaje w pełni spójny z ideą tekstu. Forma nie tylko obrazuje treść, ale ją symbolizuje – czytelnik nie tyle obserwuje proces myślowy bohaterki, co zostaje nim zainteresowany.

„Hologramowy świat II. Myśli” nie jest książką do szybkiego przeczytania. To lektura, wymagająca uważności, szczerości i zdecydowaniu się na konfrontację ze swoim sposobem myślenia. Iwona Gajda stawia czytelnikowi niełatwe pytanie, które wybrzmiewa długo po zakończeniu lektury: czy rzeczywiście jesteśmy tym, co myślimy? Odpowiedzi natomiast nie podaje dosłownie. Zamiast tego prowadzi przez bogaty, symboliczną drogę, na końcu której może pojawić się coś cenniejszego niż pewność – cisza pomiędzy myślami i przestrzeń na prawdziwe doświadczenie.