Kościół Maradoński liczy ponad sto tysięcy wyznawców, którzy znajdują się w więcej niż sześćdziesięciu krajach świata. Wśród najbardziej znanych są piłkarze: Messi, Ronaldinho, Carlos Tevez, a także hiszpański piosenkarz Joaquin Sabina. Choć Maradona nie żyje od dwóch lat, kult nadal rozprzestrzenia się. Rok temu, w Puebli w środkowym Meksyku, otwarto kolejną świątynię ku jego czci. Wewnątrz kościoła znajdują się stacje Drogi Krzyżowej, na których umieszczono zdjęcia sportowca. Są tam poświęcone mu ołtarzyki, a przed budynkiem stoją wazy zwieńczone piłkami.

 

Wyznawcy nowej religii posiadają własnych apostołów oraz biblię, która nosi tytuł „Jestem Diego Ludu”. Najprawdopodobniej napisał ją sam piłkarz. Stworzono też nowy dekalog i ustanowiono obrzędy, m.in. chrzest. Aby go przyjąć, należy odbić piłkę głową i ręką dokładnie w taki sposób, jak zrobił to Diego podczas legendarnego meczu. Jednym z rytuałów jest śpiewanie hymnu podczas uroczystości: „Maradona jest największy, nie ma większego od niego”.

 

Co roku, 30 października wyznawcy spotykają się w kawiarniach i pizzeriach, aby świętować urodziny swojego boga. Gromadzą się przy symbolicznych ołtarzach, przyozdobionych fotografiami piłkarza, koszulkami z numerem dziesięć oraz proporczykami. Wypowiadają słowa modlitwy „Nasz Diego, który jest skarbem Ziemi, niech będzie poświęcona twa lewa noga, niech będą pamiętane twoje gole”.

Religia Iglesia Maradoniana jest parodią katolicyzmu.

Diego Armando Maradona (30.10.1960 – 25.11.2020) zwany również jako „El Diez” czy „Pelusa” uważany jest za najlepszego zawodnika dwudziestego wieku oraz jednego z największych sportowców wszech czasów.

 

Kościół Diego Maradony otrzymuje ode mnie barwę fioletową, która kojarzy mi się z ekstrawagancją i próżnością.